Το όνειρό μου τόκανα πραγματικότητα! Ο Θανάσης Αλευράς μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη και στον Ηπειρωτικό Αγώνα

Δημοσιεύτηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 5 Σεπ 2023

 

 

Ο δικός μας Θανάσης, ο συμμαθητής, ο φίλος και των δικών μας παιδιών. Που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη "μικρη μας πόλη" τα Γιάννενα. Και τ’ όνειρό του να γίνει ηθοποιός ήτανε! Από οχτώ χρονών το ένιωσε μέσα του ότι "αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου" όταν πρωτόδε μια κωμωδία στο Παλλάδιο στην πόλη μας. Και οι γονείς καλοδέχτηκαν την απόφασή του. Και μετά τον καμάρωναν! 

Πόσα και πόσα πρωινά του χειμώνα, από τα πρώτα χρόνια όταν ο Θανάσης άρχιζε την καλλιτεχνική του καριέρα, συναντούσα, στο περπάτημά μου μέσα στην ομίχλη δίπλα στην λίμνη μας μια γνώριμη μορφή, την αγαπημένη του μητέρα την Ουρανία και με μάτια που λάμπανε μου διηγότανε τις επιτυχίες του γιού της! 

«Για μένα η μεγάλη δύναμη ενός ηθοποιού είναι αυτό που τον καίει μέσα του», και το ταλέντο και η εκπαίδευση ακολουθούν…» Κι έγινε τ’ όνειρο πραγματικότητα. 

Και ο Θανάσης στα σαράντα τέσσερα χρόνια του είναι πια ένα άνθρωπος χορτασμένος! Απο την Τέχνη, αλλά όχι και από τη ζωή, «και άλλες τρεις ζωές να μου έδιναν ήξερα τί να τις κάνω!»

 

Και, με αφορμή την παράσταση «40 + ΒΓΑΙΝΩ!» που παρουσιάζεται στα Γιάννενα στις έξι του Σεπτέμβρη στο υπαίθριο Θέατρο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, με μεγάλη χαρά δέχτηκε να μιλήσουμε, και αποφασίσαμε η κουβέντα μας να γίνει στον ενικό.

 

 

… τώρα που και ο τρόπος σκέψης μου είναι πιο συνειδητός

 

Είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος; 

 

Λευκό φως στο μαύρο τοπίο. Ο Πολυδεύκης Ασωνίτης μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη.

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 28/09/2019

Σαν σε ασπρόμαυρη ταινία του Φελίνι ξετυλίγονται μπροστά μας οι φωτογραφίες του Πολυδεύκη Ασωνίτη στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του Βυζαντινού Μουσείου Ιωαννίνων στο Ίτς Καλέ, με θέμα: Οι Καρβουνιάρηδες της Πίνδου.

Το μαύρο του κάρβουνου, το άσπρο του καπνού και το γκρίζο του ουρανού κατακτούν το χώρο. Από τα χαράματα μέχρι το τέλος της εργασίας, που δεν υπάρχει τέλος παρά μόνο όταν τελειώσει ο Δεκέμβρης για να ξαναρχίσουν τον Μάρτη. Και οι φιγούρες να εναλλάσσονται σαν αερικά μαζί με τα εργαλεία, πάντα σε κίνηση. Δεν μπορείς να πιστέψεις ότι είναι απλά μια φωτογραφία. Νομίζεις ότι είσαι εκεί, στον χώρο, και τους βλέπεις και συμμετέχεις στον αγώνα και στην αγωνία τους να γίνουν όλα όπως πρέπει και στην ώρα τους.

Σε αυτή τη διαδικασία συμμετείχε και ο καλλιτέχνης Πολυδεύκης Ασωνίτης. Έζησε μαζί τους, για μέρες, τους γνώρισε και τον γνώρισαν πολύ καλά. Γιατί έτσι αποκτιέται η εμπιστοσύνη και ανοίγονται οι ψυχές. Γιατί έτσι βγαίνει η αλήθεια. Και ο κ. Ασωνίτης αποτύπωσε την αλήθεια. Και ο κ. Ασωνίτης με αυτές τις φωτογραφίες «έγραψε» λαογραφία, «έγραψε» ιστορία, αποτύπωσε κάτι που σιγά σιγά χάνεται από τον τόπο μας. Και ο κ. Ασωνίτης με χαρά μεγάλη και υπομονή απάντησε στα ερωτήματά μας για την τέχνη της φωτογραφίας, για τα πιστεύω του πάνω στη φωτογραφία και για τους Καρβουνιάρηδες της Πίνδου.

Κύριε Ασωνίτη, θα θέλατε να είστε σκηνοθέτης;

«Γεννήθηκα ζωγράφος!» Η Μαρία Λιτσοπούλου μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη.

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 20/09/2019

Με αφορμή την έκθεση κοσμήματος «Τέχνη που κατακτά το σώμα», που φιλοξενείται αυτές τις μέρες στο Ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή, η Μαρία Λιτσοπούλου μίλησε στη Γεωργία Σκοπούλη.

Ζει στην Αθήνα αλλά δεν ξεχνάει τα Γιάννενα, την αγαπημένη πόλη, το σπίτι της στο Κάστρο, τη γειτονιά, τους φίλους. Έρχεται συχνά, και είναι πολλές οι εκθέσεις ζωγραφικής που έκανε στα Γιάννενα. Δίδαξε στο εικαστικό εργαστήρι της πόλης μας και ασχολήθηκε με την σκηνογραφία σε θεατρικά έργα του Δημοτικού μας Θεάτρου και του Θεατρικού Εργαστηρίου Ηπείρου (ΘΕΗ).

Εμείς βέβαια την ξέρουμε πιο πολύ σαν ζωγράφο. Γεννημένη Ζωγράφος έχω την αίσθηση ότι είναι. Και αν παρατηρήσει κανείς τους γυναικείους πίνακές της αλλά και τα προσωποκοσμήματα, που εκθέτει αυτές τις μέρες στο Ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή, θα διαπιστώσει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που και το πρόσωπο τής ίδιας της Μαρίας εκπέμπει…

Με μεγάλη χαρά δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, για την έκθεση κοσμήματος στο Ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή, τη ζωγραφική, και όχι μόνο.

«Τέχνη που κατακτά το σώμα» είναι ο τίτλος της έκθεσής σας. Μήπως το σώμα κατακτά την τέχνη;

Ένα ερωτικό γράμμα στη μουσική και τους ανθρώπους της Ηπείρου. O Κρίστοφερ Κινγκ μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 30/08/2019

Με αφορμή το βιβλίο του «Ηπειρώτικο Μοιρολόι», ο Κρίστοφερ Κινγκ μιλάει στον Η.Α. και τη Γεωργία Σκοπούλη.

Ήταν η επόμενη του πανηγυριού της Βίτσας που ανταμώσαμε, εκεί στο χωριό, το χωριό του, τη Βίτσα, με τον κ. Κινγκ. Ήρεμος, πράος, χαμηλών τόνων. Αμερικανός με ιρλανδική καταγωγή, που αγάπησε την Ελλάδα και τη δική μας Ήπειρο μέσα από τα τραγούδια της, τη μουσική της και τους ανθρώπους της. Ο τέλειος συνδυασμός για να αγαπήσεις έναν τόπο!
Και τον αγάπησε πολύ αυτόν τον τόπο και τον ερωτεύτηκε και ένιωσε συναισθήματα πρωτόγνωρα, που ίσως και να τον «έπνιγαν» κι έπρεπε κάπου να βρούνε τη δική τους θέση… Και τη βρήκαν! Εκεί –μέσα στο «Ηπειρώτικο Μοιρολόι», ένα βιβλίο, ένα βαθιά φιλοσοφικό και μελετημένο έργο– κατέθεσε την ψυχή του.

Όπως ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογο, ανεξάρτητα από το πού τον έχουν κατατάξει οι κριτικοί, «το βιβλίο είναι πολύ απλά ένα ερωτικό γράμμα στη μουσική και τους ανθρώπους της Ηπείρου. Είναι μια μαρτυρία: η αγάπη αντέχει, η αγάπη επιβιώνει, η αγάπη είναι αρχαία».

Και με μεγάλη χαρά και απλότητα απάντησε στις ερωτήσεις μας. Έχοντας στο πλάι του τη διερμηνέα μας, την κυρία Κατερίνα Καφεντζή (Kafka), μουσικό δημοσιογράφο, μουσικό επιμελητή, ιστορικό –και την ευχαριστώ θερμά για την πολύτιμη προσφορά της. Ευχαριστούμε και το Zagori Suites όπου έγινε η συνέντευξη.

Κύριε Κινγκ, υπάρχει διαφορά στη διεξαγωγή των πανηγυριών από τότε που πρωτοήρθατε ως σήμερα;

Tην τέχνη την έχω μέσα μου. Συνέντευξη της Βερονίκης Ροντογιάννη στην Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 20/08/2019

Η περιβαλλοντολόγος, που έγινε καλλιτέχνης, Βερονίκη Ροντογιάννη μιλάει για τη μετατροπή υλικών προς ανακύκλωση σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα

Η Βερονίκη Ροντογιάννη δημιουργεί. Και τα δημιουργήματά της, χρηστικά ή διακοσμητικά, κουβαλάνε ιστορία. Τα υλικά που χρησιμοποιεί, είναι πεταμένα στους δρόμους, στις αυλές, στους κήπους και στα σκουπίδια!

Καλλιτεχνήματα της ψυχής και του νου, και των χεριών της. Χρυσά τα χέρια της και μαλαματένια! Όχι, δεν τη σπούδασε την καλλιτεχνία. Την κουβαλούσε μέσα της από μικρό παιδί. Περιβαλλοντολογία σπούδασε. Και κατάφερε να συνδυάσει την επιστήμη με την τέχνη. Και το αποτέλεσμα; Αξιοθαύμαστο!

Κάθε της έργο συνοδεύεται από ένα κείμενο, όπου περιγράφει την… οδύσσεια των υλικών –και όχι μόνο. Τα είδαμε στον εκθεσιακό χώρο Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή, στην πόλη μας, στις 14 Ιουνίου, όπου η καλλιτέχνης μάς εξήγησε το πώς και το γιατί, σχετικά με τις δημιουργίες της. Η έκθεση πήρε παράταση μέχρι 27 Αυγούστου.

Χαμογελαστή και πρόσχαρη, γεμάτη ενέργεια και ενθουσιασμό γι αυτό που κάνει, απάντησε στα ερωτήματά μας.

Τα υλικά χάνουν την αξία τους μόνο όταν καταστρέφονται

Να ξεκινήσουμε, αγαπητή Βερονίκη, από τον τίτλο της έκθεσης που είναι «Επαν-αγάπησέ το! Επανα-χρησιμοποίησέ το!»

Έψαχνα να βρω έναν τίτλο, που να έχει θετική χροιά. Γιατί μας κακοφαίνεται να χρησιμοποιήσουμε κάτι, που ανήκε σε κάποιον άλλον, ρούχο ή αντικείμενο που δεν το χρειάζεται πια. Ήθελα να περάσω το μήνυμα ότι τα υλικά έχουν αξία. Και δεν την χάνουν όταν δεν τα χρησιμοποιείς πια. Αντίθετα τη χάνουν όταν καταστρέφονται.

«οι Αθεράπευτοι»: Το δικό μας κοινωνικό μετερίζι για αγώνα. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Παππάς μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 14/04/2019

Με αφορμή την παράσταση «Τα Κόκκινα Φανάρια», ο σκηνοθέτης Δημήτρης Παππάς μίλησε στη Γεωργία Σκοπούλη

Χρόνια πολλά, δεκαοχτώ, υπάρχουν και δημιουργούν στο θεατράκι της Στοάς Ορφέα, από τα πιο παλιά της πόλης μας. Σαν τις μέλισσες στην κυψέλη τους μπαινοβγαίνουν τα νέα παιδιά, όποια ώρα και να περάσεις κατά το βραδάκι. Και όλο και αβγαταίνουν…

Φοιτητές, οι περισσότεροι, και εργαζόμενοι. Κι όλοι ενεργοί. Είναι ένα σχολείο, όπως μας είπε ο κ. Παππάς, όχι για να βγάλει επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά για να γίνουμε εμείς καλύτεροι και ίσως να επηρεάσουμε για μια κοινωνία καλύτερη. Εξάλλου, όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, «Η τέχνη είναι το επιπλέον της ζωής»…

Με μεγάλη προθυμία ο ψυχίατρος και πρόεδρος του καλλιτεχνικού σωματείου «oι Αθεράπευτοι» κ. Δημήτρης Παππάς δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας για το σωματείο και τις δραστηριότητές του, για την τέχνη, για το θέατρο και την παράσταση «Τα Κόκκινα Φανάρια».

Είστε πράγματι Αθεράπευτοι;

(Γέλια…) Από έρωτα για την Τέχνη. Και ελπίζουμε να μην θεραπευτούμε ποτέ!

Κύριε Παππά, είστε Αθηναίος. Τι σας έφερε στα Γιάννενα;

Το Θέατρο είναι αποστολή και η τέχνη εργαλείο για να ζούμε καλύτερα. Η Κάτια Γέρου μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 17/03/2019

Με αφορμή το θεατρικό έργο «Οι Δούλες», που παίχτηκε στα Γιάννενα την Τρίτη 19 Μαρτίου, κουβεντιάσαμε με την κ. Κάτια Γέρου, μια από τις τρεις πρωταγωνίστριές του. Είχαμε την τιμή να τη γνωρίσουμε από κοντά πριν ένα μήνα, όταν επισκέφτηκε την πόλη μας για την προβολή της ταινίας Ussak, όπου και πρωταγωνιστούσε.

Αεικίνητη, ασιγούρευτη, πολυτάλαντη, απλή, σεμνή και… δαιμόνια. Και ένας μύθος για μας, από το ξεκίνημά της, στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Ποιος, στην ηλικία μας, δεν τη θυμάται στην Επίδαυρο, να ερμηνεύει την Κασσάνδρα πριν καλά καλά τελειώσει τη δραματική σχολή! Και όλη της η πορεία συνδεδεμένη και δεμένη με το σανίδι και τους ανθρώπους του Θεάτρου Τέχνης. Και να φανταστεί κανείς ότι, πριν φύγει από το Αγρίνιο, δεν ήξερε τίποτε για θέατρο. «Για να αποκτήσω μόρφωση, πήγα στη θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου», είπε.

Τα Φαντάσματα του Θόδωρου Παπαγιάννη, συνέντευξη στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 23/12/2018

Το βιβλίο «Τα Φαντάσματα του Θόδωρου Παπαγιάννη» τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο βιβλίου γνώσεων για παιδιά. Ένα βιβλίο που τα μηνύματά του δεν προλαβαίνει το ένα το άλλο. Κάθε του λέξη, κάθε του εικόνα και ένα μήνυμα. Που αργά και αβίαστα τρυπώνει στον νου και την ψυχή του παιδιού. Εδώ δεν έχουν θέση ο διδακτισμός και τα πρέπει. Τα βιώματα του ίδιου του καλλιτέχνη, η πορεία του σαν δάσκαλου και δημιουργού, έτσι όπως με σεβασμό και μαεστρία τα τοποθέτησε στο βιβλίο της η κυρία Μυρογιάννη, συνιστούν ένα κομμάτι της ιστορίας μας, του πολιτισμού μας.

Εφ’ όλης της ύλης μάς μίλησε ο καλλιτέχνης Θόδωρος Παπαγιάννης. Για τη ζωή του, για τις σπουδές του, για το «έργο ζωής», το Μουσείο, για τα Φαντάσματά του, για το βιβλίο.

Ζωή σαν παραμύθι, κύριε Παπαγιάννη!  Έτσι παρουσιάζεται στο βιβλίο της κ. Μυρογιάννη…
Με όλα τα σκαμπανεβάσματά της. Γεννήθηκα στο Ελληνικό Ιωαννίνων (Λουζέτσι) το 1942. Κατοχή, φτώχια τα χρόνια εκείνα στο χωριό. Αλλά και ολόκληρη η ζωή σκληρή. Δουλειά, επιμονή και υπομονή.

Από το όνομά της πήρανε το όνομά τους τα Γιάννενα

Συζήτηση με τη Λίλη Σακκά για την παράσταση "Όπως μας έφεραν οι άνεμοι" και την ιστορία της νεράιδας Γιάννως

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 18/05/2018

Ποιητικός ο τίτλος της παράστασης όπως και η ίδια η παράσταση ποίηση είναι.

Δεν περίμενα να δω και κάτι διαφορετικό να βγαίνει από το μυαλό και την ψυχή της Λίλης Σακκά, της σκηνοθέτριας της παράστασης "Όπως μας έφερναν οι ανέμοι".

Κάθε κείμενο στα χέρια της γίνεται ποίηση, βγάζει φτερά, και πετάει... σαν τον άνεμο! Με σεβασμό πάντα στο κείμενο που παίρνει στα χέρια της, ευρηματική σκηνοθεσία, και αλλαγή ρόλων μπροστά στο θεατή σαν αυτό να είναι μέρος της παράστασης. Τους απολαύσαμε στο όμορφο μικρό θεατράκι στο Κάστρο του Αγίου Αντρέα στην Πρέβεζα, την Τετάρτη στις εννιά του Μάη. Είναι μια παράσταση της οποίας το κείμενο έχει γράψει η Άννα Αφεντουλίδου στηριγμένο σε ηπειρώτικες παραδόσεις για Νεράιδες και στο διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη «Το κάστρο της Νεράιδας».

Η μετάφραση πράξη αγάπης και τέχνης πράξη, συνέντευξη στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 17/04/2018

Μνήμη και αγάπη. Ιστορική μνήμη και αγάπη. Δυο βασικοί ιδεολογικοί άξονες της ποίησης της Γιώτας Παρθενίου. Οι συνθέσεις της έχουν ποιότητα τόσο αισθητική όσο και διανοητική. Το έργο της, στο σύνολό του, ενώνεται ή καλύτερα διασταυρώνεται καθώς συναντά όλα τα μεγάλα ποιητικά ρεύματα που μας έρχονται από την καβαφική πόλη, το καβαφικό σύμπαν, και φτάνουν ως τις ποιητικές συνθέσεις του Ρίτσου και του Σεφέρη. Τα παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του Απόστολου Παπαϊωάννου, στο μεταφρασμένο στη Ρουμάνικη γλώσσα βιβλίο ποίησης της Γιώτας Παρθενίου, με τον τίτλο POEME - ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε με την ποιήτρια.

Είναι, κυρία Παρθενίου, ένα καινούργιο έργο η μετάφραση της ποίησής σας στη Ρουμάνικη γλώσσα;

Όχι, είναι ένα έργο ανθολόγησης της ποίησής μου από το 1981 μέχρι το 2012.


Μπορείτε να μας πείτε πότε αρχίσατε να γράφετε ποίηση;

Σε ηλικία δεκαεφτά χρονών έγραψα το πρώτο μου ποίημα και συνέχισα να γράφω σε όλη μου τη ζωή. Αν και η μάνα μου έλεγε ότι όταν ήμουν έξι-εφτά χρονών έβρισκε ανάμεσα στις χτιστές πέτρες του τοίχου μικρά χαρτάκια δικά μου. Κάτι έγραφα. Τι έγραφα; Χάθηκαν...

Θεατρικές αφηγήσεις: Στις κορυφές της ζωής του Στέφανου Σκοπούλη

Θεατρικές αφηγήσεις με τίτλο «Στις κορυφές της ζωής του Στέφανου Σκοπούλη» την Τετάρτη 14 Μαρτίου και ώρα 20:00, στο Καμπέρειο Θέατρο.

Οι αφηγήσεις βασίζονται στο βιβλίο μου «Περπατήσαμε μαζί το δικό του Βουνό»

Λύδιας Κονιόρδου: Δεν νιώθω «απέναντι» σε κανέναν. Νιώθω «μαζί», συνέντευξη στη Γεωργία Σκοπούλη

Δημοσιεύθηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα 21/02/2018

Μια σπουδαία ηθοποιός που σημάδεψε το ελληνικό θέατρο, αλλά και σκηνοθέτης και δασκάλα. Σήμερα είναι στο υπουργείο πολιτισμού και... «κονταροχτυπιέται». Η Λυδία Κονιόρδου σπούδασε αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο και συνεργάστηκε, και ιδρυτικό μέλος του θεάτρου της Άνοιξης. Για εννέα χρόνια ήταν μόνιμο μέλος του θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου έπαιξε ρόλους ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, Γιώργου Λαζάνη, και Μίμη Κουγιουμτζή. Πήρε μέρος ως κορυφαία χορού σε πολλά έργα αρχαίου δράματος και πρωταγωνίστησε σε έργα του Σοφοκλή, του Αισχύλου, του Ευριπίδη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια στα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα Βόλου και Πάτρας. Δίδαξε σε ιδιωτικές δραματικές σχολές, στο Εθνικό και στο Τμήμα Θεατρολογίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ήταν, για πολλούς, ένα ξάφνιασμα, τόσο η επιλογή του πρωθυπουργού όσο και η δική σας αποδοχή. Νιώσατε, έστω και μια στιγμή, να πείτε «έχω πιο σπουδαία πράγματα να κάνω»;

Έρχονται φορές στη ζωή του καθενός, όπου καλείται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υπηρετήσει το κοινό καλό και όχι μόνο τις προσωπικές του υποθέσεις. Το δημόσιο συμφέρον, όχι αποκλειστικά το ιδιωτικό.Η συνείδησή μας, μέσα από τη διεύρυνση μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας, αντιλαμβάνεται όλο και πιο καθαρά ότι το ιδιωτικό είναι απόλυτα συνυφασμένο με το δημόσιο. Όταν το ιδιωτικό συμφέρον βλάπτει το δημόσιο, είναι θέμα χρόνου να βλάψει τελικά και το ίδιο το ιδιωτικό. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε ιδίως πάνω στους συμπολίτες μας που είναι ευάλωτοι.

Ο εγκέφαλος του παιδιού μαθαίνει με άλλες ταχύτητες ...

Με την ευκαιρία της ημερίδας «Πώς μαθαίνει ο εγκέφαλος; (ΠΜΕ)», που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στα Γιάννενα στις 29 Νοέμβρη 2017, είχα την τιμή και την χαρά να μιλήσω με την ομιλήτρια κ Μαρία Ζαφρανά, Ομότιμη καθηγήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών.

Η κυρία Ζαφρανά είναι «πολλά πράγματα μαζί», μα κυρίως ασχολήθηκε με τον εγκέφαλο και την εκπαίδευση. Εισήγαγε από το 1985 στον Ελλαδικό χώρο τα ευρήματα των Νευροεπιστημών για τη δομή και λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου στο σχεδιασμό αποτελεσματικών αναλυτικών προγραμμάτων στο χώρο της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα της προσχολικής. Βασισμένη στις παιδαγωγικές θεωρίες και πρακτικές της, λειτουργεί στην Θεσσαλονίκη η «Μοντεσοριανή Σχολή Ζαφρανά», παιδικός σταθμός και νηπιαγωγείο.
Είναι ασύλληπτο, μας είπε, Τι, Πώς, Πόσα και με τι ταχύτητες μπορεί να μάθει ο εγκέφαλος του παιδιού! Αρκεί να διασφαλιστεί η ψυχική του υγεία και η παροχή ποιοτικά και ποσοτικά κατάλληλων ερεθισμάτων στην κατάλληλη ηλικία. Το Μοντεσοριανό σύστημα, είπε, με τη σωστή εφαρμογή του από την μεριά των εκπαιδευτικών, πετυχαίνει όλα τα παραπάνω.

Η χρυσή εποχή

Κυρία Ζαφρανά, όταν λέμε εκπαίδευση, τι εννοούμε;
Έναν κρατικό θεσμό, στόχος του οποίου είναι η απόκτηση από μέρους των παιδιών βασικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων στους τομείς της γλώσσας, των μαθηματικών και των φυσικών και κοινωνικών επιστημών που θα τα καταστήσουν ικανά να ενταχθούν αποτελεσματικά στην κοινωνία, όχι μόνον ως καταναλωτές αλλά και ως δημιουργοί.

Ο γλύπτης Κυριάκος Ρόκος μιλάει στη Γεωργία Σκοπούλη

Ναι, είμαι στρατευμένος. Γιατί θα βόλευε το σύστημα να μην είμαι. 

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα. Ο πατέρας μου Κλεάνθης ήταν τηλεγραφητής και απ’ το Μέτσοβο. Η μητέρα μου, Πελαγία, μοδίστρα και Γιαννιώτισα• και μια απ’ τις τρεις κόρες ενός απ’ τούς πρώτους κομμουνιστές της πόλης μας, του τσαγκάρη μπάρμπα-Γούσια Μπαμπούρη, σύντροφου και φίλου του γιατρού των φτωχών, του περίφημου Νικολάου Σκοπούλη. Αυτές οι λίγες αράδες διαμόρφωσαν και τους χαρακτήρες του αδερφού μου Δημήτρη Ρόκου και τον δικό μου.

Το 1961 κατεβήκαμε στην Αθήνα, με παρότρυνση του ξεχωριστού καθηγητή των Γαλλικών στη Ζωσιμαία Σχολή και του καθηγητή των Καλλιτεχνικών σπουδαίου γλύπτη Παύλου Βρέλλη, για σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Από τότε αισθανόμουν την ανάγκη όλο να ξαναγυρίζω και ν’ απολογούμαι στον Θεό Μιτσικέλι και στη Θεά Παμβώτιδα για την πορεία μου στα χρόνια που όλο και πιο γρήγορα τρέχαν μακρυά.»

Αυτές που ζήσανε σε δυο κόσμους- Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

23 ζωές… Από σελίδα σε σελίδα, νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό. Πολεμάς και με τα ίδια τα δικά σου τα στερεότυπα. 23 γυναίκες. Αλβανία, Βοσνία, Βουλγαρία, Γεωργία, Ουζμπεκιστάν, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Τσεχία…

Ένας διαφορετικός χάρτης της Ευρώπης απλώνεται μπροστά σου. Αυτές που ζήσανε σε δυο κόσμους ο απολύτως εύστοχος τίτλος του βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Oasis. Η Γεωργία Σκοπούλη, δημοσιογράφος που τιμά το επάγγελμα, έχει συγκεντρώσει αυτές τις μαρτυρίες μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών. Και η εικόνα που προσπαθούν να περάσουν νεοφιλελεύθεροι αναθεωρητές της ιστορίας, αυτοί που προσπαθούν να εξισώσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό, συντρίβεται κάτω από τις ανθρώπινες μαρτυρίες.

Όμως και όσοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, πολλά είναι αυτά που μας αποκαλύπτει το βιβλίο αυτό. Η ιστορική αφήγηση αποκρύπτει συχνά την καθημερινότητα. Βλέπουμε το δάσος αλλά χάνουμε τα δέντρα, θα έλεγα κάνοντας μια αντιστροφή.

Αυτό το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί απ’ όλους μας. Δεν είναι ουδέτερο και δεν μένει σε ευχολόγια και κροκοδείλια δάκρυα. Η συγγραφέας μένει διακριτικά στο περιθώριο κι αφήνει τις γυναίκες να μιλήσουν. Καιρός να τις ακούσουμε κιόλας!

Ακόμη και στη συνέντευξη με τη κυρία Σκοπούλη, θα δείτε ότι φροντίζει και πάλι να δώσει το λόγο σε αυτές που ζήσανε σε δυο κόσμους…

Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτή την έρευνα με τις «γυναίκες που ζήσανε σε δύο κόσμους»;

Νομίζω κάθε λογικός άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και τη ζωή θα χει πολλές φορές αναρωτηθεί: για πού τραβάει αυτός ο κόσμος;

«Αυτές που γίναν ένα με τη γη» μια συνέντευξη μου στα Ελληνικά Νέα της Αμερικής (στα Ελληνικά)

ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΠΟΥΛΗ (Πεδινή, 10 Σεπτέμβρη 2016): Γνώριζα την κυρία Μπίτα μόνο από το τηλέφωνο. Εκείνη στην Αμερική κι εγώ στην Πεδινή. Όμως ήταν σαν να την είχα δίπλα μου. Ένας γλυκός άνθρωπος με ευγένεια και νοσταλγία μεγάλη για την πατρίδα. Και τον Ιούλιο του 2016 έγινε η πολυπόθητη συνάντησή μας στο νησί των Κυκλάδων Ηρακλειά. Η Λίλη Μπίτα είναι ανταποκρίτρια πολιτισμού της ηλεκτρονικής εφημερίδας Ελληνικά Νέα της Αμερικής, ποιήτρια, μεταφράστρια, και ηθοποιός. Συζητήσαμε για το βιβλίο μου "Αυτές που γίναν ένα με τη γη", και για τα άλλα μου βιβλία. Τη συζήτησή μας η Λίλη την εμπλούτισε από τη δική της οπτική και την παρουσίασε στα αγγλικά στις 3 Σεπτέμβρη 2016. Επεξεργάστηκα το αγγλικό κείμενο σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω τη συζήτηση μας και να την παρουσιάσω στα ελληνικά.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΛΙΛΗ ΜΠΙΤΑ (προλογίζοντας τη συνέντευξη): Η Γεωργία Σκοπούλη είναι συγγραφέας πέντε βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το "Αυτές που γίναν ένα με τη γη: εξήντα οχτώ Ηπειρώτισες μιλούν για τη ζωή τους" για το οποίο συζήτησα μαζί της αυτό το καλοκαίρι. Πρόκειται για ένα μοναδικό βιβλίο στα ελληνικά γράμματα, ένα συλλογικό πορτρέτο μιας αξιοσημείωτης ομάδας γυναικών. Η συνομιλία μας έγινε τον Ιούλιο του 2016, στο όμορφο νησί "Ηρακλειά", με δυνατό ελληνικό καφέ μπροστά μας και ένα απαλό αεράκι να αγγίζει τις άκρες του φορητού υπολογιστή μου. Η Γεωργία Σκοπούλη είναι μια ψηλή, εντυπωσιακή γυναίκα, με κόκκινα μαλλιά και εντυπωσιακά γαλάζια μάτια. Απάντησε την πρώτη μου ερώτηση "πριν καν τη ρωτήσω":

Συνέντευξη με την Μαρία Στρατσάνη, διευθύντρια του Πνευματικού Κέντρου Ιωαννιτών

Ο πολιτισμός είναι επικοινωνία, σχέση βαθιά και δημιουργική

Πάει καιρός που κάναμε ετούτη την κουβέντα με την κυρία Στρατσάνη. Το θέμα μας ο Πολιτισμός. Τα πολιτιστικά δρώμενα της "Μικρής μας Πόλης". Και η υποψηφιότητα για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Είναι επικοινωνία ο πολιτισμός και σαν έτσι πρέπει να τον βλέπουμε, μας είπε η διευθύντρια Πολιτισμού του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Ιωαννιτών. Είκοσι τρία χρόνια η κυρία Μαρία Στρατσάνη στα πολιτιστικά της πόλης μας. Ακούραστη, πάντα γελαστή και... γελασμένη (παραφράζοντας το τραγούδι).

Βγήκατε ποτέ γελασμένη κυρία Στρατσάνη;

Όχι ακριβώς γελασμένη. Α! Ξέρετε τι συμβαίνει με μένα; Δεν απογοητεύομαι εύκολα. Πάντα βρίσκω στο "γελασμένη" και το θετικό.

Θεωρείται ότι είστε από τους λίγους, ως ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Είναι έτσι;

Αν θεωρήσουμε ότι αγαπώ πολύ αυτό που κάνω και το χαίρομαι, ναι. Γιατί προσόντα έχει όλος ο κόσμος...

Πώς και μια Πειραιώτισσα στα Γιάννενα;

Μα τα Γιάννενα είναι τόπος επιλογής! Η έντονη παρουσία της φύσης, η ιστορία, οι άνθρωποι, και αυτό το κλειστό λεκανοπέδιο, σε μένα τουλάχιστον, δημιουργούν ιδανικές συνθήκες  για δημιουργία και ποιότητα ζωής. Η απομόνωση έχει και τα καλά της. Προσφέρεται για ενδοσκόπηση και αυτογνωσία. Ζω στα Γιάννενα από το 1987.

Επί είκοσι τρία χρόνια υπηρετείτε, αν έτσι μπορούμε να το πούμε, τον πολιτισμό, εδώ στα Γιάννενα. Υπήρξαν και κάποια χρόνια "νεκρά". Τότε που ήσασταν διευθύντρια και δε ήσασταν...

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Γεωργίας Σκοπούλη:

Αυτές που ζήσανε σε δύο κόσμους

Είκοσι τρεις γυναίκες

από τις πρών σοσιαλιστικές χώρες

καταθέτουν την ψυχή τους

και την αλήθεια τους

να έχει ένα μήνυμα το έργο μου - Συνέντευξη με τον Φραντζέσκο Μορέτι

Ο καλλιτέχνης και το έργο του. Στο Μοναστήρι της Τσούκας. 5ο Συμπόσιο Γλυπτικής Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης "Θ. Παπαγιάννης", Καλοκαίρι 2014, Ελληνικό Ιωαννίνων.

25 Μάρτη 2015

Της Γεωργίας Σκοπούλη

Ο καλλιτέχνης του κόσμου Φραντζέσκο Μορέτι, με την ευκαιρία της ατομικής έκθεσης ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής και καλλιτεχνικού βιβλίου στην πόλη μας, στον Τεχνοχώρο, Μητροπόλεως 25, μίλησε στη Γεωργία Σκοπούλη.

Κύριε Μορέτι, είναι τόσα πολλά αυτά με τα οποία ασχολείστε! Ειλικρινά, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω την κουβέντα μας. Ζωγραφική, χαρακτική, φωτογραφία, διακόσμηση, γραφικές τέχνες, βίντεο, εγκαταστάσεις...

Στο πλαίσιο της σύγχρονης τέχνης δεν μπορεί να είσαι μόνο ζωγράφος. Πλέον το να χρησιμοποιείς πολλές τεχνοτροπίες είναι σαν να μιλάς πολλές γλώσσες. Εξαρτάται από αυτό που θέλω να πω και ανάλογα χρησιμοποιώ τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη χαρακτική και τα λοιπά. Δεν θέλω να περιορίσω την έκφραση, δεν μου αρέσει κάτι πιο πολύ, κάτι πιο λίγο. Όταν φτιάχνω ένα έργο και βγαίνει αυτό ακριβώς που από την αρχή έχω στο μυαλό μου, νιώθω μεγάλη απόλαυση!

Συνέντευξη- Γιάνης Δημολιάτης: «Και το ερώτημα είναι ο άνθρωπος!»

Ο ηπειρώτης συγγραφέας και πανεπιστημιακός μιλάει στην Ηρώ Πογκόη με την ευκαιρία της πρώτης παρουσίασης του νέου του βιβλίου «Η Μεγάλη Κραυγή»

«Κάποια στιγμή στη ζωή μας, σε κάθε οικογένεια, κάποιος καλείται να πάρει τη θέση μιας αποκλειστικής νοσοκόμου, τη στιγμή που δεν έχει καμιά ιδέα γι’ αυτό, τη στιγμή που η ιατρική μπερδεύει το ζην με το ευ ζην, και τη στιγμή που δεν υπάρχει ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη στις οικογένειες και στα πρόσωπα αυτά. Τι βιώνει η οικογένεια; Τι, τελικά, είναι ένα σύστημα υγείας; και πώς καλύπτει τις ανάγκες της οικογένειας; Χρόνια φροντιστές εκμυστηρεύονται “αυτά που δεν είχαν πει ούτε στον εαυτό τους”». Μέσα σε λίγες λέξεις ο Γιάνης Δημολιάτης μας περιγράφει όλη την ουσία του νέου του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κοντύλι. Και είναι πράγματι, μια «Μεγάλη Κραυγή» αυτή που ακούγεται μέσα από το καινούριο αυτό συγγραφικό έργο που ήδη έχει χαρακτηριστεί «προκλητικό για την ιατρική κοινότητα» αλλά «ανακουφιστικό για τους ανθρώπους» Λίγο πριν από την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στα Ιωάννινα, την πόλη όπου ο ηπειρώτης συγγραφέας, γιατρός, ακαδημαϊκός αλλά και φωτογράφος ζει εδώ και πάνω από 30 χρόνια, μας μιλάει για τα ζητήματα που ανακινεί «Η Μεγάλη Κραυγή», για την υγεία, για τον άνθρωπο, για τον ίδιο.

-Χρόνια νόσος. Κάποια σπίτια την ξέρουν καλά, κάποιοι την έχουμε απλά ακούσει ως έννοια. Τι σημαίνει να είναι κανείς χρόνια ασθενής;