13 αφηγήματα συνθέτουν τη Μεγάλη Κραυγή. Θα μπορούσε να ειπωθούν και διηγήματα. Αυτοδιηγήματα, καθώς είναι αφηγήσεις εκ βαθέων. «Αυτά που δεν έχετε τολμήσει να πείτε ούτε στον εαυτό σας», ζητήθηκε από συγγενείς που φροντίζουν ανίατα πάσχοντες...
Το βιβλίο εστιάζει στο πώς οι άνθρωποι βίωσαν ή βιώνουν τη σχέση
τους με τη χρόνια νόσο η οποία λίγο πολύ
υπάρχει (ή θα υπάρξει) σε κάθε οικογένεια, στο τι τελικά είναι ένα σύστημα
υγείας και στο πώς καλύπτει αυτές τις ανάγκες της οικογένειας. Με τα μάτια
αυτών που έχουν βιώματα: «Μόνο καταλαβαίνουν αυτοί που το ζουν. Κανένας
άλλος. Κανένας.» δήλωσε κοφτά μία αφηγήτρια
«Θά
’θελα να βγάλω μια μεγάλη κραυγή, που να φτάσει μέχρι τον ουρανό ψηλά, μέχρι
τον ουρανό ψηλά να φτάσει. Τέτοια μεγάλη κραυγή. Νιώθω ώρες-ώρες ότι πάρα πολύ
με καταπίεσαν, και δεν είχε κανένας το δικαίωμα να το κάνει. Κανένας.» αναλύθηκε η αφηγήτρια παλεύοντας με κόπο πολύ να συγκρατήσει τους
λυγμούς της. «Α! αυτό δεν είναι δικό μας
θέμα», της αντιγυρίζουν αμέσως οι ειδικοί- αυτοί που εσείς θεωρείτε
ειδικούς. «Αυτό είναι θέμα της κοινωνίας
ν’ αποφασίσει», αποσείουν από πάνω τους τις ευθύνες... παρελθέτω απ’ εμού
το ποτήριον τούτο! Πικρό γαρ.





